vuile vullingen
volgens een kunstliefhebber
Nieuwste tentoonstelling gezien?
Ehhh. Welke? In het Stedelijk?
Ja. Moet je zien. Zeer de moeite waard. Je houdt toch van kunst?
Natuurlijk. Maar ik ga niet overal naartoe. Ik ben terughoudend geworden bij adviezen.
Voorzichtig. O ja?
Weet je. In de tijd dat ik een cultureel programma presenteerde op de radio was een vast onderdeel een verhaal waarin altijd een tentoonstelling werd besproken. Daarvoor kwam een man opdraven, zijn naam weet ik niet meer. Hij las in de spreekcel een verhaal voor over een tentoonstelling en verdween bijna geruisloos, soms nog met een vriendelijke groet.
Begrijp ik goed dat hij een verhaal schilderde met veel woorden en prachtige volzinnen?
Precies. Voor mij was zijn praatje nooit te volgen. Klonk mooi hoor maar ik snapte er niets van. Dwaalde altijd af. Hij leek op een leraar bij een verplicht bezoek vanuit school aan het museum.
O, die bezoekjes! Heerlijk toch?
Briljante leraar had ik. Rond een modern beeld moesten wij ons opstellen. Met passie vertelde hij enthousiast over lijnenspel en structuren, over dynamiek en gebruik van materialen en ga zo maar door. Met veel gebaren. Ik zie nog die handen. Een stortvloed van woorden als kunstuitleg. Rondingen, contouren, spanningsvelden, subtiel detail ……..
Jij volgde dat als in een trance?
Nou….ik weet het niet meer. Ik vond iets mooi of niet. Die man hield ons geruime tijd in de ban van zijn verhaal. Best knap. Niemand uit de klas kon later iets navertellen. De meesten waren blij omdat lessen uitvielen.
Veel mensen die verbazend snel praten kunnen ook vaak eindeloos lullen. Zouden ze dat tegenwoordig op school leren?
Weet ik niet. Ik herinner mij een elementaire oefening tijdens een pantomime les. De opdracht was langzaam door een lange levensgrote holle buis te lopen. Iedereen kreeg een beurt. Daarna kwam de vraag: wat heb je tijdens het lopen gevoeld?
Haha. Wat voelde jij?
Niets. Klasgenoten kwamen met de meest fantastische verhalen. Ik dacht: is er iets mis met mij? Met mijn handen probeerde ik duidelijk te maken dat ik door een grote buis liep. Hoezo gevoel? Ik was geconcentreerd. Na de les bij navraag bleken de verhalen verzonnen, gewoon voor een goede beoordeling.
Mooi leermoment. Dat lullen gebeurt in deze tijd in overvloed.
Reken maar. De afgelopen jaren zien we keer op keer ook prachtige computeranimaties met een lulverhaal erbij van een levensgevaarlijk virus. Het is zo eenvoudig een kijker bij de neus te nemen.
Iedereen die prachtige computerplaatjes ziet gelooft bijna als vanzelfsprekend de informatie in de tekst En dan krijg je naar anderen: Zie je wel? Je ziet het. Kijk maar.
Ja, inderdaad. Jij gelooft niet direct wat er gezegd wordt?
Als iemand even het geluid uitzet van de tv gaan misschien zijn ogen open. De tekst, het verhaaltje staat er los van. Kan een totaal ander leven leiden. Vaak wordt voor een filmpje eerst een tekst geschreven en later worden beelden erbij gezocht. Dat het bij dat zogenaamde virus om een computerplaatje gaat werd er volgens mij niet bij verteld.
Er wordt wel gezegd dat het virus niet bestaat. Nooit echt gezien. Wat denk jij?
Daar ga je al. Praatjes bij plaatjes. Alles is mogelijk. Dagelijkse koek op de tv. In reclamespots en modellen en tabellen. Kom maar eens snel achter een waarheid.
Ik zie een stuk ijs afbrokkelen in een shot, je bedoel zoiets?
Mooi voorbeeld. Poolijs. Z’n shot komt gewoon uit het archief maar dat wordt er niet bij verteld. Beelden hebben bij het zien een grote impact, kunnen heftige emoties oproepen zonder dat je het in de gaten hebt.
Of later kom je erachter……overigens die beelden op de tentoonstelling….
Ach. Waarom moeilijk doen? In het museum kan het allemaal geen kwaad. Zelfs onzinnige titels en teksten bij prachtige AI plaatjes van een levensgevaarlijk virus. Ik ga die eigentijdse tentoonstelling wel zien.
oktober 2022
Spreekbuis
mondvantwee 